Standaard behandelt Claude Code elke repository hetzelfde. Het verschil tussen autocomplete en een collega is configuratie: gelaagd geheugen, deterministische hooks, skills, MCP-servers en worktrees. Zo bouw je elke laag op — en zo pasten wij het toe op een grote .NET-codebase.
Opus 4.6 is nu het standaardmodel in Claude Code. Met 1M tokens context en een SWE-bench score van 80.8% is dit de grootste sprong in één generatie. Dit verandert er voor .NET developers.
Elke Claude Code-gebruiker kent het ritueel: approve de file edit, approve het build commando, approve de test run. Auto Mode vervangt dat klik-festival met een achtergrond safety classifier — zodat je je kunt focussen op bouwen.
Je zit midden in een feature branch. Er komt een urgente bug binnen. In plaats van stashen, switchen en je flow kwijtraken — open je een tweede map en werk je gewoon door. Git worktrees maken dit mogelijk, en Claude Code maakt het krachtig.
Claude Code is krachtig op zichzelf. Maar als je het werk verdeelt over gespecialiseerde sub-agents — een testschrijver, een reviewer, een documentatie-agent — wordt het een team.
Je .NET solution heeft 15 projecten, honderden bestanden en een berg gegenereerde code. Het contextvenster van Claude Code is niet oneindig. Zo werk je slim.