Veel code is niet moeilijk omdat de businesslogica complex is, maar omdat beslissingen en side effects met elkaar verweven raken. Functional Core, Imperative Shell is een eenvoudige regel om die twee te scheiden — en ik zette Claude Code op een verweven handler om de splitsing te doen.
Een order-model met een status-enum en een handvol nullable velden kan veel meer toestanden representeren dan legaal is. Ik wees Claude Code op er één, liet het de illegale combinaties tellen, en het type herontwerpen zodat ze niet meer te construeren zijn.
De ene methode gaf een bool terug; de andere vertrouwde erop dat je die eerst had aangeroepen. Dat gat was de oorzaak van vijf aparte problemen. Hier is de refactor — parse, don’t validate — en hoe Claude Code het mechanische werk deed.
Je krijgt een feature-verzoek. Een ticket misschien, of gewoon een Slack-bericht. Je opent je IDE, maakt een branch en begint te bouwen. Claude Code schrijft de code, jij reviewt, het gaat snel. Dan, drie uur later, ontdek je dat je vijf architectuurkeuzes hebt gemaakt die je nooit bewust hebt gemaakt. De subscription-entiteit zit aan de User gekoppeld omdat Claude dat aannam. De tier-check zit in de controller omdat dat het makkelijkste paste. Er is geen audit trail omdat je nooit hebt gezegd dat je die nodig had. ...
Event sourcing is altijd een lastige verkoop geweest — krachtig, maar te veel werk voor de meeste teams. AI-assistenten veranderen de kostenkant van die rekensom.