Je kent het ritme. Claude Code stelt een edit voor — je klikt approve. Het wil dotnet build draaien — approve. Dan dotnet test — approve. Het leest een bestand — approve. Nog een edit — approve. Een refactoring-sessie verandert in een klikoefening.
Ik betrap mezelf erop dat ik commando’s goedkeur zonder ze te lezen. Op dat moment beschermt het permission-systeem me niet meer. Het vertraagt me alleen maar.
Auto Mode lost dit op.
Wat Auto Mode precies is
Auto Mode is een permission mode in Claude Code waarmee Claude acties uitvoert zonder je eerst te vragen. Maar anders dan --dangerously-skip-permissions (dat alle veiligheidschecks uitschakelt), draait Auto Mode een achtergrond-classifier die elke actie beoordeelt voordat die wordt uitgevoerd.
Zie het als een beveiliger die je project kent. Hij zwaait je dagelijkse routine door — bestanden bewerken, builds draaien, tests uitvoeren — maar stopt alles wat echte schade zou kunnen aanrichten. Een dotnet build? Prima. Een curl | bash vanaf een onbekende URL? Geblokkeerd.
De classifier draait op Claude Sonnet 4.6 als een apart model-verzoek. Hij ziet je conversatie en de geplande actie, maar niet de ruwe tool-resultaten — dus kwaadaardige content in een bestand of webpagina kan hem niet misleiden om iets gevaarlijks goed te keuren.
Waarom dit belangrijk is voor .NET developers
Een typische .NET-workflow met Claude Code gaat zo: je vraagt Claude om een service class te refactoren, unit tests toe te voegen en de test suite te draaien. Dat zijn makkelijk 15-20 permission prompts in een sessie. Bewerk de interface, approve. Bewerk de implementatie, approve. Maak het testbestand aan, approve. Draai dotnet test, approve. Fix een falende test, approve. Draai tests opnieuw, approve.
Met Auto Mode draait die hele flow ononderbroken. Claude bewerkt je bestanden, draait dotnet build, voert dotnet test uit, leest de output, fixt wat kapot is, en draait de tests opnieuw. Jij bekijkt de voortgang, beoordeelt de resultaten, en grijpt alleen in als je het niet eens bent met de richting.
Dit is vooral krachtig voor:
- Test-driven development. De red-green-refactor cyclus vereist constant heen-en-weer tussen bewerken en tests draaien. Auto Mode laat Claude door die cyclus itereren zonder dat je bij elke stap op approve klikt.
- Grote refactorings. Een service hernoemen door je hele solution, alle DI-registraties bijwerken, de tests fixen — dat zijn tientallen file edits en build commando’s. Auto Mode handelt het af als één continue flow.
- Onbekende code verkennen. Als Claude bestanden leest, referenties checkt en door je solution-structuur navigeert, wil je niet elke
Readcall goedkeuren. Auto Mode laat Claude vrij verkennen.
Wat wordt geblokkeerd, wat gaat door
Auto Mode vertrouwt je werkmap en de geconfigureerde remotes van je repo. Al het andere wordt als extern behandeld totdat je het anders instelt.
Standaard toegestaan:
- File edits in je projectmap
- Build- en testcommando’s draaien (
dotnet build,dotnet test) - Dependencies installeren vanuit je lock files
.env-bestanden lezen en credentials gebruiken met hun bijbehorende API’s- Read-only HTTP-verzoeken
- Pushen naar je huidige branch of een branch die Claude heeft aangemaakt
Standaard geblokkeerd:
- Remote code downloaden en uitvoeren (
curl | bash) - Gevoelige data naar onbekende endpoints sturen
- Productie-deploys en database-migraties
- Massale verwijdering op cloud storage
- IAM-rechten of gedeelde infrastructuur wijzigen
- Force push of direct naar
mainpushen - Bestanden vernietigen die al bestonden vóór de sessie
De geblokkeerde lijst is verstandig. Dit zijn precies de acties waarbij je een mens in de loop wilt — zelfs als je de commando’s zelf zou uitvoeren.
Hoe je het inschakelt
Auto Mode vereist een Team-, Enterprise- of API-plan (niet Pro of Max), Claude Sonnet 4.6 of Opus 4.6, en de Anthropic API-provider. Als je op een geschikt plan zit, schakel het in met:
claude --enable-auto-mode
Daarna voegt Auto Mode zich bij de Shift+Tab-cyclus. Je drukt op Shift+Tab om door default → acceptEdits → plan → auto te gaan. De statusbalk toont wanneer Auto Mode actief is.
Je kunt het ook als standaardmodus instellen in je settings:
{
"permissions": {
"defaultMode": "auto"
}
}
In VS Code klik je op de mode-indicator onderaan het promptvak — Auto Mode verschijnt zodra je admin het heeft ingeschakeld.
Wanneer het terugvalt
Auto Mode is geen zwarte doos. Als de classifier een actie blokkeert, zie je een notificatie. Geblokkeerde acties verschijnen in /permissions onder het tabblad “Recently denied”, waar je op r kunt drukken om het opnieuw te proberen met handmatige goedkeuring.
Als de classifier 3 acties achter elkaar of 20 in totaal in een sessie blokkeert, pauzeert Auto Mode en gaat Claude Code terug naar prompting. Een actie handmatig goedkeuren hervat Auto Mode. Dit is een vangnet — als iets consistent wordt geblokkeerd, is er waarschijnlijk een reden.
In de praktijk bereik ik deze limieten zelden. De classifier is goed in het begrijpen van wat routine is en wat risicovol. Als hij iets blokkeert, is het meestal omdat ik iets ongewoons doe — zoals pushen naar een remote die ik nog niet eerder heb gebruikt.
Configureren voor je omgeving
Als de classifier acties blokkeert die routine zijn voor je team — bijvoorbeeld deployen naar een staging-omgeving of schrijven naar een specifieke S3-bucket — kan je admin vertrouwde infrastructuur configureren:
{
"autoMode": {
"environment": [
"Trusted staging: deploy.staging.example.com",
"Trusted bucket: s3://our-staging-bucket"
]
}
}
Dit gaat in je settings.json (niet de gedeelde project settings, voor de veiligheid). De classifier gebruikt deze hints om te begrijpen wat normaal is voor je setup.
Auto Mode vs de alternatieven
Claude Code geeft je een spectrum van permission modes:
| Modus | Wat het doet | Wanneer gebruiken |
|---|---|---|
default | Vraagt voor alles | Gevoelig werk, opstarten |
acceptEdits | Keurt alleen file edits automatisch goed | Snel itereren met handmatige build-controle |
plan | Read-only, stelt wijzigingen voor zonder ze uit te voeren | Verkennen voordat je beslissingen maakt |
auto | Keurt goed met achtergrond safety checks | Lange sessies, TDD, refactoring |
bypassPermissions | Geen checks | Alleen in geïsoleerde containers |
Voor de meeste .NET-development wissel ik tussen acceptEdits en auto. Als ik een nieuwe feature bouw en hands-on wil blijven, is acceptEdits genoeg. Als ik in een refactoring-sessie of TDD-cyclus zit, bespaart Auto Mode me het klikken op approve bij hetzelfde dotnet test commando voor de vijftigste keer.
Probeer het zelf
De volgende keer dat je een refactoring-sessie of TDD-cyclus start, schakel Auto Mode in:
claude --enable-auto-mode
Druk op Shift+Tab totdat je de auto-indicator ziet. Geef Claude dan een stevige taak — refactor een service, voeg tests toe voor een ongeteste class, hernoem iets door je hele solution.
Kijk hoe het door het probleem werkt zonder elke drie seconden te stoppen. Controleer de resultaten als het klaar is. Als er iets mis ging, laat git diff precies zien wat er is veranderd, en git checkout . maakt alles ongedaan.
De eerste keer dat Claude een complete red-green-refactor cyclus doorloopt zonder een enkele permission prompt, realiseer je je hoeveel tijd je besteedde aan het klikken op approve bij commando’s die je toch altijd ging goedkeuren.