René Dekkers

De review-gate gaat open als de tests groen zijn. Die tests zijn geschreven door dezelfde AI, in dezelfde sessie, met de implementatie in context — dus ze zijn het eens met de code in plaats van met de eis. Hoe je dat herkent, en wat er echt tegen helpt.

Een gedeelde skill en een team-plugin maken iedereen snel. Dát is het probleem van deze post: als de AI de code schrijft en een mens op approve klikt, wie heeft het dan echt begrepen? Twee review-gates — een geautomatiseerde en een menselijke — houden de developer, niet de AI, verantwoordelijk.

In deel 1 maakte je van een conventie een skill en committe je die. Deze post gaat over het volgende probleem: je echte setup is een skill plus een review-subagent plus een build-hook plus een MCP-server — en elke developer heeft dezelfde nodig. Een plugin bundelt alles en verscheept het met één install-commando.

Elk team heeft conventies die in één iemands hoofd zitten en zich via code review verspreiden. Zodra je Claude Code gebruikt, forkt die kennis stilletjes: jouw setup kent de regels, die van niemand anders. Skills zetten de conventie in de repo, zodat het hele team — en hun AI — op dezelfde manier werkt.

Veel code is niet moeilijk omdat de businesslogica complex is, maar omdat beslissingen en side effects met elkaar verweven raken. Functional Core, Imperative Shell is een eenvoudige regel om die twee te scheiden — en ik zette Claude Code op een verweven handler om de splitsing te doen.

Een order-model met een status-enum en een handvol nullable velden kan veel meer toestanden representeren dan legaal is. Ik wees Claude Code op er één, liet het de illegale combinaties tellen, en het type herontwerpen zodat ze niet meer te construeren zijn.

De ene methode gaf een bool terug; de andere vertrouwde erop dat je die eerst had aangeroepen. Dat gat was de oorzaak van vijf aparte problemen. Hier is de refactor — parse, don’t validate — en hoe Claude Code het mechanische werk deed.

Je krijgt een feature-verzoek. Een ticket misschien, of gewoon een Slack-bericht. Je opent je IDE, maakt een branch en begint te bouwen. Claude Code schrijft de code, jij reviewt, het gaat snel. Dan, drie uur later, ontdek je dat je vijf architectuurkeuzes hebt gemaakt die je nooit bewust hebt gemaakt. De subscription-entiteit zit aan de User gekoppeld omdat Claude dat aannam. De tier-check zit in de controller omdat dat het makkelijkste paste. Er is geen audit trail omdat je nooit hebt gezegd dat je die nodig had. ...

Boris Cherny ship 10–30 pull requests per dag en schrijft in eigen hand vrijwel geen code meer. Dat getal verspreide zich in januari 2026 via developer-Twitter, en sindsdien heb ik teams er op de slechtste manier op reageren: tien Claude-sessies opstarten en tien keer zo veel chaos produceren. De workflow doet ertoe. Maar wat hem effectief maakt is niet het aantal sessies. Waarom dit serieus te nemen is Cherny heeft Claude Code gemaakt en leidt het bij Anthropic. Daarvoor was hij Principal Engineer bij Meta. Hij is geen productiviteitsinfluencer die een week met AI heeft gespeeld — hij bouwde het gereedschap, gebruikt het op extreme schaal, en is openhartig over wat de aantallen werkelijk drijft. ...

Acht dagen na het publiceren van een gids om Claude Code af te stemmen, dwong één week aan releases — Claude Fable 5, een safe mode met één vlag, Stop-hooks die terugpraten, en guardrails die voorheen jouw taak waren — een nieuwe afstemming af. Hier is de delta, in dezelfde lagen, en wat we veranderden in onze .NET-codebase.